Gorące krzesła polskiej piłki. Lider tego rankingu nie zaskakuje.

W polskiej piłce kontrakt na dwa lata niekoniecznie oznacza dwa lata pracy. Czasami nawet dwa miesiące są wynikiem godnym uznania. Wielkie ambicje, niecierpliwi właściciele, wymagający kibice i wiecznie niezadowoleni działacze. Wybraliśmy sześć miejsc, w których trener powinien negocjować nie tylko wynagrodzenie, ale również solidną odprawę.
6. Radomiak Radom. Karuzela kręci się bez przerwy
Sześciu trenerów w 2026 roku. Nie, to nie pomyłka. Gonçalo Feio, Kiko Ramírez, Bruno Baltazar, Tomasz Kaczmarek, Rafał Grzyb i John Carver. W Radomiu znajomość nazwiska aktualnego szkoleniowca wymaga regularnego śledzenia wiadomości sportowych.
Oczywiście nie wszyscy zostali zwolnieni. Kaczmarka wykupił Raków, a Grzyb pełnił funkcję tymczasowego trenera. Nie zmienia to faktu, że od powrotu do Ekstraklasy w 2021 roku klub zdążył już przetestować imponującą liczbę pomysłów na prowadzenie drużyny.
Czy John Carver zagrzeje radomski stołek?Obecnie za wyniki odpowiada John Carver. Anglik ma doświadczenie z Premier League, ale praca w Radomiaku może okazać się równie wymagająca. Szczególnie pod względem tempa wydarzeń.
5. Raków Częstochowa. Od stabilizacji do rewolucji
Przez lata Raków uchodził za wzór cierpliwości. Marek Papszun budował drużynę, właściciel Michał Świerczewski konsekwentnie realizował swoją wizję, a reszta ligi mogła jedynie zazdrościć stabilności.
Potem Papszun odszedł do Legii i ktoś najwyraźniej nacisnął przycisk przyspieszenia.

Łukasz Tomczyk, Dawid Kroczek, tymczasowo Dawid Szulczek, Tomasz Kaczmarek i wreszcie Dawid Szwarga. Tyle nazwisk przewinęło się przez ławkę Rakowa w 2026 roku. Kaczmarek, którego specjalnie wykupiono z Radomiaka, wytrzymał zaledwie 40 dni.
Teraz wrócił Szwarga i już zdążył pokonać Legię Papszuna 4:2. Może więc w Częstochowie znowu zrobi się spokojniej. Chociaż jeszcze niedawno każdy powiedziałby, że właśnie tam spokoju nigdy nie zabraknie.
4. Legia Warszawa. Drugie miejsce? A gdzie mistrzostwo?
W Legii trener może wygrać trzy mecze z rzędu, a po czwartym i tak usłyszeć, że drużyna nie ma stylu. Przy Łazienkowskiej wymagania od lat pozostają niezmienne. Mistrzostwo, europejskie puchary i najlepiej jeszcze piękna gra.
W 2025 roku pożegnano Gonçalo Feio, później Edwarda Iordănescu, a po tymczasowej kadencji Iñakiego Astiza stery przejął Marek Papszun. Człowiek, który zbudował potęgę Rakowa, ma teraz przywrócić potęgę Legii.

Warszawianie znajdują się w czołówce tabeli, ale ostatnia porażka 2:4 z Rakowem przypomniała, że przy Łazienkowskiej nawet uznany szkoleniowiec nie może liczyć na taryfę ulgową.
Dwuletnie kontrakty wyglądają w Warszawie bardzo elegancko. Szczególnie w dniu podpisania.
3. Widzew Łódź. Miliony są, cierpliwości brakuje
Robert Dobrzycki nie szczędzi pieniędzy na odbudowę potęgi Widzewa. Problem w tym, że wraz z kolejnymi inwestycjami rosną oczekiwania, a cierpliwość zdaje się maleć.
Żeljko Sopić, Patryk Czubak, Igor Jovićević, Aleksandar Vuković i Mateusz Stolarski. Pięciu trenerów za rządów nowego właściciela. Poprzednia czwórka prowadziła drużynę średnio przez zaledwie 13,5 meczu.
Vuković uratował Ekstraklasę, ale już na początku następnego sezonu stracił pracę. Teraz swoją szansę dostał Stolarski, który po trudnym początku wreszcie doczekał się zwycięstwa. Widzew rozbił Pogoń Szczecin 3:0.
![Piast Gliwice - Widzew Łódź [GALERIA]](https://polskiezf.pl/wp-content/uploads/2026/10/piast-gliwice-widzew-lodz-galeria-25-large.webp)
W Łodzi budowa wielkiego klubu trwa. Pytanie tylko, czy któryś z trenerów dostanie wystarczająco dużo czasu, żeby zobaczyć gotowy projekt.
2. Reprezentacja Polski. 38 milionów selekcjonerów
Jerzy Brzęczek, Paulo Sousa, Czesław Michniewicz, Fernando Santos, Michał Probierz i Jan Urban. Sześciu selekcjonerów od 2018 roku, a każdy kolejny przekonywał, że wie, czego potrzebuje reprezentacja.
Brzęczek wywalczył awans na Euro i stracił pracę. Michniewicz wyszedł z grupy na mundialu i też musiał się pożegnać. Sousa sam uciekł do Brazylii, Santos nie dotrwał nawet do końca eliminacji, a kadencję Probierza zakończył konflikt wokół Roberta Lewandowskiego i słabe wyniki.

Teraz na gorącym krześle siedzi Jan Urban. Polska nie awansowała na mundial 2026, a listopadowe mecze Ligi Narodów mogą mieć duże znaczenie dla przyszłości selekcjonera.
W tym zawodzie trzeba mieć nie tylko warsztat trenerski, ale również wyjątkowo grubą skórę. Przecież niemal każdy Polak zna się na piłce, a przynajmniej tak mu się wydaje.
1. Wieczysta Kraków. Mistrzowie krótkiego kontraktu
Tutaj konkurencja mogła jedynie rozłożyć ręce. Wieczysta Kraków od lat udowadnia, że cierpliwość nie musi być elementem ambitnego projektu sportowego.
Wojciech Kwiecień inwestuje ogromne pieniądze i oczekuje efektów. Najlepiej natychmiast. Problem w tym, że nawet realizacja celu nie gwarantuje trenerowi bezpieczeństwa.
Kazimierz Moskal wprowadził Wieczystą do Ekstraklasy, a po zaledwie czterech ligowych występach stracił stanowisko. Zastąpił go Željko Kopić, który również nie dotrwał do końca rundy jesiennej. Po porażce z Górnikiem Zabrze klub ponownie rozpoczął poszukiwania.

10 listopada ogłoszono zatrudnienie Jacka Zielińskiego. To już trzeci trener Wieczystej w sezonie 2026/27. Co ciekawe, jego asystentem został Łukasz Tomczyk, który jeszcze kilka miesięcy temu sam prowadził Raków.
W innych klubach szkoleniowcy rozmawiają o wieloletniej wizji rozwoju. W Wieczystej rozsądniej chyba zacząć od planu na najbliższy weekend.
W polskiej piłce cierpliwość jest towarem deficytowym, a wieloletni kontrakt coraz częściej przypomina jedynie sugestię, nie zobowiązanie. Trenerzy przychodzą z ambitnymi planami, opowiadają o długofalowych projektach, budowaniu zespołu i własnej filozofii gry. Problem w tym, że niektórzy nie dostają nawet czasu, by tę filozofię porządnie wytłumaczyć zawodnikom.
Oczywiście, wyniki mają znaczenie, a od szkoleniowców należy wymagać. Trudno jednak budować stabilną drużynę, kiedy po kilku nieudanych kolejkach zaczyna się szukanie następcy. Co najzabawniejsze, nowy trener zazwyczaj przychodzi z dokładnie tym samym hasłem: potrzeba czasu i cierpliwości.
I tak karuzela kręci się dalej. Zmieniają się nazwiska, koncepcje i sztaby szkoleniowe. Jedno pozostaje niezmienne. Każdy kolejny trener jest tym właściwym. Przynajmniej do następnej porażki.