Są kluby, które wygrywają mistrzostwa, i są takie, które trzeba ratować w ostatniej chwili, żeby w ogóle miały co wygrywać – albo żeby w ogóle istniały. Wisła Kraków przez ostatnie lata należała do tej drugiej kategorii. Jedną z osób, które ściągnęły ją znad samej krawędzi przepaści, jest Jarosław Królewski. Człowiek od algorytmów dostał w Krakowie zadanie, na które żaden algorytm nie jest w stanie przygotować: zadbać o honor, serce i istnienie 120-letniego klubu.
Na ratunek Wiśle Kraków
Styczeń 2019 roku. Jakub Błaszczykowski, Tomasz Jażdżyński i Jarosław Królewski pożyczyli Wiśle około 4 mln złotych, a w zamian otrzymali możliwość kierowania klubem. Liczby z tamtego okresu pokazują skalę wyzwania. Zadłużenie spółki sięgało około 42 mln złotych, w kwietniu 2020 roku wynosiło już około 28 mln, a w październiku 2021 roku, około 13,5 mln. Do tego w 2019 roku spółka wypracowała 6,2 mln złotych zysku netto, z czego 5,5 mln pochodziło z transferów.
Nie był to romantyczny początek wielkiej piłkarskiej opowieści. To była żmudna robota z tabelkami, długami i walką o przetrwanie. Ale w Wiśle zaczęto powoli zmieniać pytanie. Zamiast zastanawiać się, czy klub w ogóle przetrwa, można było wreszcie pomyśleć o tym, kiedy się odbuduje.
Bolesna lekcja
Szczerość trzeba tu oddać Królewskiemu. 15 maja 2022 roku Wisła, po porażce w Radomiu, spadła z Ekstraklasy. Na powrót musiała czekać cztery lata. Królewski nie zasłaniał się wtedy statystykami ani nie próbował udawać, że wszystko idzie zgodnie z planem. Publicznie przyznał, że stworzono klub nijaki, zapowiedział odejście i był gotowy oddać swoje akcje za symboliczną złotówkę. W polskiej piłce taka autodiagnoza zdarza się równie rzadko jak kibic szczęśliwy po VAR-ze.
Ostatecznie jednak został. 25 listopada 2022 roku objął stanowisko prezesa, a później został większościowym akcjonariuszem. Człowiek, który rozważał oddanie klubu, wziął za niego jeszcze większą odpowiedzialność.
Trzeba przyznać, że wymagało to odwagi. Ale sama odwaga nie wystarczyła, by szybko naprawić sytuację sportową. I właśnie w tym tkwi największy paradoks tej historii: Wisła została uratowana przed upadkiem, lecz uratowanie jej piłkarskich ambicji okazało się znacznie trudniejsze.
Laboratorium, które miało trwać miesiąc
Zacznijmy od anegdoty. W lutym 2019 roku Królewski mówił, że jego aktywność przy Wiśle może zakończyć się jeszcze w tym samym miesiącu, chyba że znów wpadnie mu do głowy coś dziwnego. Jak widać, wpadło… Z planu na kilka tygodni zrobiło się siedem lat, a z klubu, który miał przede wszystkim przetrwać, powstał projekt, w którym technologia miała odgrywać znacznie większą rolę niż w tradycyjnym modelu zarządzania.
Według Królewskiego Wisła ma być nie tylko klubem piłkarskim, ale też technologicznym laboratorium sportu, zdolnym zarabiać również poza wynikami meczów. W praktyce oznacza to między innymi wykorzystywanie danych przy poszukiwaniu zawodników i członków sztabu. Dyrektor sportowy Vullnet Basha korzystał z klubowej bazy informatycznej, a prezes zapowiadał, że w przyszłości Wisła mogłaby zarabiać na sprzedaży własnego know-how związanego z analizą piłkarzy i wykorzystaniem sztucznej inteligencji.
Wisła jako firma konsultingowa dla innych klubów brzmi trochę jak żart, ale to cel, który sam Królewski traktuje poważnie. Pomysł jest ciekawy, choć o jego wartości ostatecznie zdecydują konkretne efekty i wyniki.
Przed powrotem do Ekstraklasy prezes podkreślał też znaczenie organizacji, analityki i przygotowania do każdego meczu. Brzmi rozsądnie, ale ma swoje granice. Algorytm może podpowiedzieć, kogo kupić, lecz za zawodnika nie strzeli rzutu karnego. Jordi Sánchez przekonał się o tym w 63. minucie jubileuszowego meczu z Wrexham, kiedy jego strzał z jedenastu metrów obronił bramkarz. Dane nie rozwiążą wszystkiego. To wciąż zwykła, nieprzewidywalna, ludzka piłka i właśnie dlatego ją kochamy.
2 maja, czyli dzień, w którym na moment wróciła Wisła Cupiała
Sezon 2023/24 i zwycięstwo w Pucharze Polski to zdecydowanie najbardziej filmowy rozdział tej historii. Wisła wyeliminowała kolejno Lechię Gdańsk, Polonię Warszawa, Stal Rzeszów, Widzew Łódź (co warto dodać miało miejsce po prawdziwym piłkarskim „thrillerze”) i Piasta Gliwice, by w końcu dotrzeć do wielkiego finału. Tam, mając za sobą tysiące kibiców, pokonała Pogoń Szczecin.
2 maja każdy kibic Wisły, młody czy stary, zapamięta na długo. W końcu nie codziennie ogląda się ukochany klub, który po 21 latach ponownie zdobywa krajowy puchar. Przez jeden wieczór można było uwierzyć, że wszystko znów jest na swoim miejscu.
Duża w tym zasługa Królewskiego. Ale puchar, choć piękny, nie rozwiązywał wszystkich problemów.
Poniedziałek po święcie
Piękne wieczory mają jedną wadę: następnego dnia trzeba wrócić do pracy. W lidze Wisła zakończyła sezon 2023/24 na dziesiątym miejscu i nie zakwalifikowała się do baraży o Ekstraklasę. Puchar okazał się wspaniałą nagrodą pocieszenia, ale nie awansem, na który wszyscy w stolicy Małopolski liczyli.
To ważny moment przy ocenie Królewskiego. Można podziwiać jego determinację, pomysł na klub i umiejętność ratowania Wisły, a jednocześnie krytycznie patrzeć na wyniki sportowe. Sukces w pucharze dał kibicom niezapomniane emocje, ale nie zmienił faktu, że podstawowego celu ligowego nie udało się zrealizować.
Europa i czternaście serii karnych
Zwycięstwo w Pucharze Polski dało Wiśle bilet do Europy, i to jako pierwszoligowcowi. W eliminacjach Ligi Europy krakowianie poradzili sobie z kosowskim KF Llapi, a później z wynikiem 2:8 w dwumeczu – odpadli z Rapidem Wiedeń i przenieśli się do Ligi Konferencji.
W LK przyszedł jeden z najbardziej szalonych dwumeczów ostatnich lat. Po porażce 1:3 ze Spartakiem Trnawa Wisła wygrała rewanż 3:1 po dogrywce, a następnie zwyciężyła w rzutach karnych 12:11. Kto liczył serie na palcach, musiał skorzystać z obu rąk i jeszcze czterech palców więcej.
Na końcu czekało belgijskie Cercle Brugge. Porażka 1:6 w Krakowie mocno skomplikowała sytuację, a zwycięstwo 4:1 w rewanżu nie wystarczyło do awansu. Dwumecz zakończył się wynikiem 5:7, a europejska przygoda dobiegła końca.
Ten sezon pokazał cały charakter Wisły w pigułce: krajowy puchar, europejskie wieczory, które na długo zostają w pamięci, i ligowa rzeczywistość, która nie chciała ustąpić miejsca marzeniom. Jeden wielki wieczór można wygrać entuzjazmem. Awans trzeba jednak wypracować przez cały sezon. Wisła przekonała się o tym boleśnie.
Peter Moore – człowiek z Liverpoolu
W lipcu 2025 roku do klubu dołączył Peter Moore, były prezes Liverpool FC, który objął pięć procent akcji Wisły i został doradcą zarządu. Wcześniej pracował między innymi w EA Sports i Microsoft Xbox, a doświadczenie zdobywał również w świecie sportu i nowych technologii. Doradzał też właścicielom Wrexham, co wkrótce nabrało szczególnego znaczenia.
Dla Królewskiego to ruch strategiczny. Moore wnosi nie tylko rozpoznawalne nazwisko, ale też kontakty i wiedzę o budowaniu marki. Sam podkreślał, że podziwia kluby z głęboko zakorzenionym dziedzictwem, takie jak Wisła. Królewski zaznaczał, że w polskiej piłce nie było jeszcze takiej osoby. Jest to jednak marketingowy komplement ale w akurat tym przypadku, trudno się z nim nie zgodzić.
Brzmi to jak świetny ruch wizerunkowy. Pytanie brzmi jednak, czy przełoży się również na codzienne funkcjonowanie klubu i jego wyniki. Wizerunek może otworzyć wiele drzwi, ale na boisku nadal trzeba zapracować na swoje.
Jubileusz z Wrexham, czyli wieczór, który pachniał historią
11 lipca 2026 roku na Reymonta zjawiło się blisko 23 tysiące widzów, w tym około dwóch tysięcy fanów Wrexham. Wisła świętowała 120. urodziny, a na trybunach pojawiły się dawne gwiazdy klubu z trenerem Henrykiem Kasperczakiem na czele. Rywalem był walijski Wrexham, klub, który również ma za sobą długą historię i potrafi budować wokół siebie wyjątkową społeczność.
Są wieczory, kiedy wynik schodzi na dalszy plan. Ten skończył się bezbramkowym remisem. Sánchez nie wykorzystał rzutu karnego, ale pocztówką z tego meczu nie będzie zmarnowana jedenastka. Będą nią kibice, jubileuszowe koszulki, walijskie szaliki i poczucie, że klub, który jeszcze kilka lat wcześniej walczył o przetrwanie, może świętować swoje urodziny z piłkarskim światem.
Dla kogoś, kto w 2019 roku zastanawiał się, czy Wisła doczeka kolejnego sezonu, to chyba najpiękniejszy z możliwych obrazów. Zarazem jubileusz przypomniał, że wielkość klubu nie bierze się wyłącznie z aktualnej pozycji w tabeli. Tworzą ją również historia, ludzie i więź, której nie da się wpisać do żadnego algorytmu.
Powrót do Ekstraklasy
W 2026 roku Wisła po czterech latach wróciła do Ekstraklasy. Królewski przyznał, że towarzyszyła mu bardziej ulga niż euforia. Trudno o zdanie, które lepiej podsumowałoby tę drogę. Awans nie był triumfalnym finałem wielkiego planu, lecz przede wszystkim zamknięciem długiego i bolesnego etapu.
Cele na kolejny sezon są ostrożne: utrzymanie i rozwój zawodników. Budżet ma wynosić około 62 mln złotych. To solidna podstawa, ale nie gwarancja sukcesu. Po czterech latach poza elitą Wisła musi na nowo udowodnić, że potrafi być czymś więcej niż klubem z wielką historią i wiernymi kibicami.
Królewski ma więc prawo mówić o uratowaniu Wisły. Znacznie trudniej będzie mu udowodnić, że potrafi zbudować z niej stabilny klub Ekstraklasy. A przecież właśnie to powinno być kolejnym celem.
Na koniec
Czy Jarosław Królewski jest zbawcą Wisły? To wielkie słowo, a w piłce takie określenia często bywają przesadzone. Nie można jednak zaprzeczyć, że w najgorszym momencie wyciągnął rękę, a później – choć mógł odejść – został. Ma za sobą ratunek klubu, bolesny spadek, triumf w Pucharze Polski i wreszcie powrót do Ekstraklasy.
Nie jest to historia bez skaz. Cztery lata poza elitą to poważna rysa na tym obrazie, a technologiczne ambicje nadal muszą udowodnić swoją wartość w praktyce. Królewski pokazał, że potrafi walczyć o istnienie Wisły. Teraz musi pokazać, że potrafi zadbać o jej sportową przyszłość.
A kibic z Reymonta? Ten nie potrzebuje algorytmu, żeby wiedzieć, dlaczego wciąż tu jest. Biała Gwiazda przetrwała momenty, w których wielu przestało wierzyć w jej przyszłość. O nich, możecie być spokojni ;).