Dwa lata bezwzględnej dyskwalifikacji – taką karę otrzymał sędzia Arkadiusz Kamil Wójcik w związku z tzw. aferą SMS-ową.
Problem w tym, że w toku postępowania nie stwierdzono korupcji ani nieuczciwych zachowań mogących wpłynąć na wynik spotkania. Wójcik popełnił błąd, ale czy rzeczywiście zasłużył na karę, która może mieć ogromny wpływ na dalszą część jego kariery?
Sprawa Arkadiusza Kamila Wójcika od dłuższego czasu wzbudza emocje w polskim środowisku sędziowskim. Teraz pojawił się jej kolejny, niezwykle poważny rozdział.
Komisja Ligi zdecydowała o ukaraniu arbitra dwuletnią bezwzględną dyskwalifikacją. Decyzja ma związek z tzw. aferą SMS-ową dotyczącą kontaktów pomiędzy trenerem Jagiellonii Białystok Adrianem Siemieńcem a sędziami przed spotkaniem z GKS-em Katowice.
Na początku trzeba powiedzieć jasno: nie zamierzamy przekonywać, że Wójcik nie popełnił błędu. Sędzia powinien zdawać sobie sprawę z zasad regulujących kontakty arbitrów z przedstawicielami klubów. Jeżeli te zasady zostały naruszone, konsekwencje są uzasadnione.
Problem zaczyna się jednak w momencie, kiedy spojrzymy na wymiar tej kary.
Co właściwie zrobił Wójcik?
Według ustaleń przedstawionych przez Komisję Ligi Adrian Siemieniec kontaktował się z Wójcikiem przed meczem GKS Katowice – Jagiellonia Białystok. Rozmowa dotyczyła m.in. zawodników zagrożonych pauzą za żółte kartki.
Wójcik miał udzielić trenerowi wskazówek dotyczących sposobu zakomunikowania prowadzącemu spotkanie Pawłowi Raczkowskiemu swoich oczekiwań. Komisja uznała, że takie zachowanie stanowiło naruszenie obowiązków wynikających z Konwencji Sędziowskiej.
Nie ma sensu tego bagatelizować. Sędzia nie powinien prowadzić tego rodzaju rozmów z trenerem klubu. Zaufanie do bezstronności arbitrów jest jednym z fundamentów profesjonalnych rozgrywek.
Można więc zgodzić się z tym, że kara była potrzebna. Znacznie trudniej przejść obojętnie obok pytania, dlaczego zdecydowano się właśnie na dwa lata bezwzględnej dyskwalifikacji.
Dla zawodowego arbitra nie jest to kilka tygodni czy kilka kolejek poza boiskiem. Dwa lata mogą oznaczać utratę pozycji, zahamowanie rozwoju, a w skrajnym przypadku nawet faktyczny koniec kariery na najwyższym poziomie.
Komisja Ligi sama stwierdziła coś bardzo ważnego
W oficjalnym komunikacie dotyczącym całej sprawy znalazło się stwierdzenie, które powinno być jednym z najważniejszych elementów dyskusji o karze dla Wójcika.
W toku postępowania nie stwierdzono nieuczciwych zachowań mogących mieć wpływ na wynik spotkania. Nie stwierdzono również korupcji ani zaniechania obowiązku powiadomienia o korupcji.
To niezwykle istotne, ponieważ nie jest to stanowisko samego Wójcika ani argument jego obrońców. To ustalenie organu, który następnie zdecydował o wymierzeniu mu dwuletniej dyskwalifikacji.
I właśnie w tym miejscu pojawia się zasadnicze pytanie: skoro nie stwierdzono korupcji ani działania mogącego wpłynąć na wynik spotkania, czy dwuletnia bezwzględna dyskwalifikacja jest proporcjonalną odpowiedzią na przewinienie Wójcika?
Jest jeszcze jeden ważny szczegół
W całej historii łatwo pominąć fakt, że to właśnie Wójcik miał przekazać Pawłowi Raczkowskiemu zrzut ekranu swojej rozmowy z Adrianem Siemieńcem.
Nie unieważnia to wcześniejszego błędu. Nie powoduje również automatycznie, że Wójcik powinien zostać oczyszczony z odpowiedzialności.
Ma jednak znaczenie przy ocenie całej sytuacji.
Zachowanie człowieka, który sam przekazuje innemu arbitrowi treść problematycznej rozmowy, trudno bez dodatkowych dowodów przedstawiać jako próbę świadomego ukrywania kontaktu.
Jeżeli rozmawiamy o karze mogącej mieć ogromny wpływ na dalszą karierę sędziego, takie okoliczności również powinny zostać uwzględnione.
Sprawa Wójcika nie zaczęła się od SMS-ów
Tutaj dochodzimy do znacznie szerszego kontekstu.
Arkadiusz Kamil Wójcik już wcześniej znalazł się w poważnym konflikcie z częścią polskiego środowiska sędziowskiego. Publicznie przedstawiał bardzo poważne zarzuty dotyczące funkcjonowania tego środowiska i działań podejmowanych wobec niego.
Wójcik mówił m.in. o groźbach, zniesławieniu oraz działaniach, które – według jego relacji – miały prowadzić do niszczenia jego pozycji zawodowej. W związku ze sprawą skierował również zawiadomienie do prokuratury.
W tym miejscu trzeba jednak zachować szczególną ostrożność. Są to zarzuty przedstawiane przez Wójcika, a nie fakty potwierdzone prawomocnym rozstrzygnięciem.
Nie mamy również dowodów pozwalających obecnie stwierdzić, że dwuletnia dyskwalifikacja jest zemstą za jego wcześniejszy konflikt ze środowiskiem sędziowskim.
Nie oznacza to jednak, że tego kontekstu należy całkowicie unikać. Wręcz przeciwnie – przy analizowaniu tak surowej kary wcześniejsze wydarzenia również zasługują na uwagę.
Wójcik chciał poczekać na ustalenia prokuratury
Przed wydaniem decyzji Wójcik domagał się wstrzymania prowadzonego wobec niego postępowania do czasu zakończenia sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową Warszawa-Ochota.
Jego argumentacja sprowadzała się do tego, że ustalenia prokuratury mogą mieć znaczenie dla właściwej oceny okoliczności całej sprawy.
Komisja Ligi nie uwzględniła tego wniosku.
Ponownie – samo istnienie postępowania prokuratorskiego nie oznacza, że wersja przedstawiana przez Wójcika jest prawdziwa. Nie przesądza również o nieprawidłowościach po stronie PZPN czy środowiska sędziowskiego.
Można jednak zadać pytanie, czy przy karze o tak daleko idących konsekwencjach oczekiwanie na dodatkowe ustalenia nie byłoby rozwiązaniem rozsądnym.
PZPN chce zniszczyć Wójcika?
To pytanie jest mocne. Dlatego odpowiedź również musi być uczciwa.
Na ten moment nie mamy dowodów pozwalających stwierdzić, że PZPN lub ktokolwiek związany ze środowiskiem sędziowskim postanowił „zniszczyć” Arkadiusza Kamila Wójcika.
Nie będziemy przedstawiać tak poważnego oskarżenia jako faktu bez odpowiednich dowodów.
Jednocześnie mamy pełne prawo pytać, dlaczego właśnie wobec Wójcika zastosowano tak dotkliwą sankcję.
Mamy sędziego, który wcześniej wszedł w konflikt ze środowiskiem sędziowskim. Mamy jego zawiadomienie do prokuratury. Następnie pojawia się afera SMS-owa i niewątpliwy błąd popełniony przez arbitra.
Ale jednocześnie organ prowadzący postępowanie stwierdza, że nie doszło do korupcji ani nieuczciwego zachowania mogącego wpłynąć na wynik spotkania.
A finałem jest dwuletnia bezwzględna dyskwalifikacja.
Przy takim zestawieniu pytań po prostu nie da się uniknąć.
Dwa lata mogą oznaczać koniec kariery
W profesjonalnym sędziowaniu dwa lata to ogromny okres. Zmieniają się hierarchie, obsady, struktury i pozycja poszczególnych arbitrów.
Dlatego nie można traktować tej decyzji jak zwykłej przerwy.
Dla Wójcika może ona oznaczać faktyczne przekreślenie dalszej kariery na najwyższym poziomie.
Jeżeli konsekwencje mają być aż tak poważne, opinia publiczna zasługuje na bardzo precyzyjne wyjaśnienie, dlaczego przewinienie sędziego wymagało właśnie takiej sankcji.
Zwłaszcza że Komisja Ligi sama stwierdziła brak korupcji oraz brak nieuczciwego działania mogącego wpłynąć na wynik meczu.
Ta historia jeszcze się nie skończyła
Wójcik nie zamierza pozostawić sprawy bez dalszej walki. Po ogłoszeniu kary zapowiedział skorzystanie z drogi odwoławczej.
I właśnie dalszy przebieg postępowania może być kluczowy.
Być może pojawią się argumenty, które pokażą decyzję Komisji Ligi w zupełnie innym świetle. Być może poznamy dodatkowe okoliczności przemawiające przeciwko Wójcikowi. Jeżeli tak się stanie, również należy je uczciwie przedstawić.
Ale dokładnie ta sama zasada musi działać w drugą stronę.
Jeżeli kolejne informacje będą przemawiały na korzyść arbitra, nie można ich ignorować tylko dlatego, że decyzja o jego ukaraniu już zapadła.
Wójcik popełnił błąd. Ale czy za ten błąd należy zniszczyć mu karierę?
To jest pytanie, z którym pozostajemy na obecnym etapie tej sprawy.
Nie bronimy niedozwolonych kontaktów pomiędzy sędziami a przedstawicielami klubów.
Nie twierdzimy również, że Arkadiusz Kamil Wójcik powinien uniknąć odpowiedzialności.
Bronimy natomiast zasady, według której człowiek powinien odpowiadać proporcjonalnie do tego, co rzeczywiście zrobił.
Jeżeli nie stwierdzono korupcji, nie stwierdzono działania mogącego wpłynąć na wynik spotkania, a jednocześnie nałożono karę, która może praktycznie zakończyć karierę sędziego, pytania o jej proporcjonalność są nie tylko dopuszczalne.
Są konieczne.
Dlatego sprawa Arkadiusza Kamila Wójcika na pewno nie kończy się wraz z decyzją Komisji Ligi.
Dopiero jej dalszy ciąg pokaże, czy dwa lata dyskwalifikacji okażą się karą możliwą do obrony, czy też decyzją, która z czasem będzie budziła jeszcze większe kontrowersje.
Jedno jest pewne: kara za popełniony błąd to jedno. Faktyczne przekreślenie człowiekowi kariery to coś zupełnie innego.
Podobał Ci się ten artykuł? Doceniasz pracę autora? Możesz okazać wsparcie, stawiając mu symboliczną kawę i pomagając dotrzeć z jego tekstem do szerszego grona — udostępnij artykuł poniżej.
Dodaj komentarz