Patrzę czasem na młodszych kibiców i mam wrażenie, że oglądam ten sam film, który kiedyś oglądali nasi ojcowie, tylko z zupełnie inną ścieżką dźwiękową. Bo piłka nożna wciąż jest ta sama – dwie bramki, jedna piłka i wieczne marzenie, że „tym razem się uda” – ale wszystko wokół niej zmieniło się bardziej, niż chcielibyśmy przyznać. Trybuny wyglądają inaczej, rozmowy brzmią inaczej, nawet sposób, w jaki kibicujemy, przeszedł cichą rewolucję.
Kiedyś kibic zaczynał od podwórka. Od piłki obdrapanej jak nasze kolana, od bramek z plecaków, od krzyku „moja!” i „faul był!”. Dziś wielu zaczyna od pada. Od pierwszego meczu w EA FC 26, od składania idealnej jedenastki, od sprawdzania, czy ulubiony zawodnik ma odpowiednią ocenę szybkości. Dawniej mówiło się: „idziesz na boisko?”. Teraz częściej: „grasz dziś online?”. I nie ma w tym nic złego. To po prostu inny początek tej samej historii.
Pamiętam czasy, kiedy wojna FIFA kontra PES była niemal ważniejsza niż derby. Każdy miał swoje święte racje, swoje przyzwyczajenia, swoje ruchy, których nie dało się zdradzić. Były dyskusje o realizmie, o licencjach, o tym, która gra „bardziej pachnie prawdziwą piłką”. Dziś nazwa się zmieniła, logo inne, ale emocje zostały te same. Tyle że zamiast kłótni na szkolnym korytarzu, są komentarze w sieci i rankingi oglądane przez tysiące ludzi. Zamiast opowieści o tym, który przycisk daje lepszy strzał, słyszę rozmowy o tym, jaka kombinacja ruchów gwarantuje gola w okienko.
Nowe pokolenie kibiców zna skład reprezentacji szybciej z aplikacji niż z telewizji. Bramki widzi najpierw w skrócie, a dopiero potem w powtórce. Dyskutuje o taktyce na forach, w komentarzach, w relacjach, czasem bardziej intensywnie niż my kiedyś przy kiosku z gazetami. A jednak, gdy przychodzi prawdziwy mecz, gdy sędzia gwiżdże po raz pierwszy, wszystko nagle wraca na swoje miejsce. Serce bije tak samo, ręce nerwowo szukają czegoś do ściskania, a cisza przed rzutem karnym brzmi identycznie jak dwadzieścia lat temu.
Coraz częściej łapię się też na tym, że kibicuję już nie tylko w trakcie meczu, ale i w internecie. Jedni oglądają komediowe kanały, gdzie z piłki robi się kabaret, gdzie każde nieudane podanie dostaje własny mem i osobny odcinek. Inni wolą spokojniejsze opowieści o historii futbolu, o zapomnianych stadionach, o piłkarzach, którzy kiedyś byli bohaterami, a dziś są tylko hasłem w encyklopedii. Są też tacy, którzy żyją plotkami transferowymi, śledzą każde zdjęcie z lotniska i każdy cień w tle relacji. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim jest „Łączy nas piłka”. Ten kanał, na którym nagle zaglądamy do szatni, do autokaru, na trening. Patrzymy, jak kadra żartuje, jak się denerwuje, jak czeka na mecz. I choć wiemy, że to też trochę wyreżyserowane, to i tak oglądamy z ciekawością, bo przecież zawsze chcieliśmy wiedzieć, co dzieje się za drzwiami, które normalnie są zamknięte.
Jest w tym coś pięknego, że piłka potrafi łączyć te światy. Tych, którzy pamiętają drukowane tabele w „Przeglądzie Sportowym”, i tych, którzy sprawdzają statystyki jednym ruchem palca. Tych, którzy kibicują od lat, i tych, którzy dopiero uczą się, dlaczego spalonego nie da się wytłumaczyć jednym zdaniem. Czasem siedzą obok siebie na stadionie albo przy jednym stole, patrzą na ten sam mecz, a każdy widzi go trochę inaczej – ale emocje mają wspólne. Bo nieważne, czy ktoś zna piłkę z boiska, z trybun, z konsoli czy z telefonu. Ważne, że wciąż potrafi się zdenerwować po straconej bramce i uśmiechnąć po tej w dziewięćdziesiątej minucie. Że wciąż wierzy, że następny sezon będzie lepszy. Że wciąż mówi „my”, choć przecież nie biega po murawie.
Czasem łapię się na tym, że brzmię jak ktoś, kto za długo wspomina dawne czasy, ale chyba każdy kibic ma w sobie trochę takiego archiwisty emocji. Piłka się zmienia, my zmieniamy się razem z nią, ale potrzeba przeżywania tych samych nerwów i radości zostaje. A gdzieś w mojej głowie już krążą kolejne historie, następne felietony, które jeszcze muszą chwilę poleżeć, dojrzeć i poukładać się w zdania. Bo dopóki są mecze, kibice i rozmowy po ostatnim gwizdku, dopóty będzie o czym pisać.
Podobał Ci się ten artykuł? Doceniasz pracę autora? Możesz okazać wsparcie, stawiając mu symboliczną kawę i pomagając dotrzeć z jego tekstem do szerszego grona — udostępnij artykuł poniżej.
Dodaj komentarz