U kibica przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia zaczynają się zwykle od zdania: „spokojnie, jeszcze jest czas”. To zdanie pada regularnie od końcówki listopada aż do momentu, w którym nagle okazuje się, że choinka powinna już stać, pierniki powinny być upieczone, a lista zakupów przypomina plan taktyczny na finał sezonu. I wtedy zaczyna się prawdziwa gra, taka bez gwizdka, ale za to z presją.
Choinka w domu kibica nigdy nie jest zwykłą choinką. To konstrukcja, która musi udźwignąć nie tylko tradycyjne ozdoby, ale też wszystkie sportowe sentymenty, jakie człowiek zbiera przez lata. Bombki w kształcie piłek wieszane są „tylko na chwilę”, a potem jakoś magicznie zostają do Trzech Króli. Nikt się temu specjalnie nie sprzeciwia, bo w grudniu wszyscy są bardziej wyrozumiali. Nawet drzewko wygląda, jakby wiedziało, że tu obowiązują trochę inne zasady estetyki.
W kuchni świątecznej panuje atmosfera znana każdemu, kto choć raz próbował pomóc. Jest ciasno, gorąco i każdy ma swoje tempo. Jedni mieszają, inni próbują, ktoś pilnuje, żeby nie było za dużo przypraw, a ktoś zawsze zje kawałek więcej, „żeby sprawdzić, czy dobre”. W tle toczą się rozmowy, które nie mają początku ani końca, a świąteczne przygotowania stają się wydarzeniem długodystansowym. Nikt nigdzie nie biegnie, choć wszyscy są w ruchu.
Kibic w tym wszystkim funkcjonuje jak zawodnik na lekkim roztrenowaniu. Nie analizuje, nie liczy, nie wyciąga wniosków. Raczej obserwuje. Zauważa, że grudzień ma swój rytm, zupełnie inny niż reszta roku. Że nawet rozmowy o sporcie brzmią ciszej, łagodniej, jakby przykryte kocem i zapachem świątecznych potraw. Tu nikt nie chce się spierać, bo to nie ten moment. Teraz ważniejsze jest, czy starczy miejsca przy stole i czy wszyscy zdążą z opłatkiem.
Gdy przychodzi wigilijny wieczór, wszystko zwalnia jeszcze bardziej. Stół wygląda, jakby był przygotowywany tygodniami, nawet jeśli powstał w ostatniej chwili. Wszyscy siadają trochę spokojniejsi, trochę bardziej uśmiechnięci. Rozmowy są ciepłe, czasem zupełnie bez sensu, ale właśnie o to chodzi. Święta nie muszą być logiczne ani uporządkowane. Wystarczy, że są wspólne.
Prezenty rozpakowywane są z dziecięcą ciekawością, nawet jeśli człowiek dawno przestał być dzieckiem. Każdy drobiazg cieszy bardziej niż zwykle, zwłaszcza gdy widać, że ktoś naprawdę pomyślał. A gdy trafi się coś sportowego, reakcja jest zawsze podobna: najpierw udawane zdziwienie, a potem szczery uśmiech. Bo wiadomo, że takie prezenty nie biorą się z przypadku.
Najlepsze momenty przychodzą jednak później, kiedy dom cichnie, światła choinki migają spokojnie, a czas płynie jakby wolniej. To chwile, w których nikt niczego nie musi. Można siedzieć, można milczeć, można po prostu być. Piłka nożna istnieje gdzieś obok, jako tło, jako element codzienności, który na chwilę schodzi z pierwszego planu. I dobrze. Bo nawet kibic czasem potrzebuje przerwy, żeby zatęsknić.
Święta w takim wydaniu nie są ucieczką od emocji, tylko ich uporządkowaniem. To moment, w którym człowiek przypomina sobie, że futbol to dodatek do życia, a nie jego całość. A kiedy święta się kończą, a choinka powoli znika z salonu, wraca się do codzienności z trochę lżejszą głową i z nadzieją, że następne miesiące przyniosą więcej radości niż frustracji. A jeśli nie — to przynajmniej będzie co wspominać przy kolejnych świętach.
Podobał Ci się ten artykuł? Doceniasz pracę autora? Możesz okazać wsparcie, stawiając mu symboliczną kawę i pomagając dotrzeć z jego tekstem do szerszego grona — udostępnij artykuł poniżej.
Dodaj komentarz